Pedro I (Dom Pedro de Alcântara) (nome completo: Pedro de Alcântara Francisco António João Carlos Xavier de Paula Miguel Rafael Joaquim José Gonzaga Pascoal Cipriano Serafim de Bragança e Bourbon) 1798-1834, foi o primeiro imperador do Brasil (1822-31); filho de João VI de Portugal. Dom Pedro era uma criança quando a família real portuguesa, fugindo do exército do conquistador francês Napoleão, deixou Portugal e foi para o Brasil. Ele cresceu no Rio de Janeiro. Quando D. João voltou (1821) para Portugal, Dom Pedro permaneceu como regente no Brasil. Tentativas do governo português para reduzir o Brasil a condição subordinada de colônia mais uma vez provocou oposição. Por influência de seus assessores brasileiros, especialmente José Bonifácio, Pedro desafiou o governo em Lisboa. Em 7 de setembro de 1822, emitiu o Grito do Ipiranga, que declarou que o Brasil um império independente. Em 1824, ele concedeu ao Brasil sua primeira Constituição. Os Estados Unidos reconheceram o novo império no mesmo ano e logo em seguida Portugal também reconheceu. A independência do Brasil foi conseguida sem o derramamento de sangue, como os que marcaram os movimentos de independência espano-americana. A popularidade de D. Pedro I, porém, logo foi prejudicada pela humilhante guerra com a Argentina, que custou ao Brasil a Província Cisplatina (Uruguai), por sua famigerada vida privada, e por sua preocupação com os assuntos portugueses. Quando João VI morreu em 1826, Dom Pedro foi reconhecido como Pedro IV de Portugal. No entanto, ele consentiu a coroa Português a sua filha D. Maria II, na condição de ela se casar com seu tio Dom Miguel, e que Dom Miguel aceitar uma Carta Constitucional de Portugal. D. Miguel concordou, mas em 1828 o Estado tomou para si e estabeleceu um regime absolutista. Enquanto isso, os problemas no Brasil levaram D. Pedro a abdicar (1831) em favor de seu filho, D. Pedro II. Ele partiu para a Europa, juntando-se aos liberais portugueses entrincheirados nos Açores, e seguiu para o Porto em 1832, com uma pequena frota. Nas guerras miguelistas, uma força do mar Inglês lutando por Dom Pedro II e Maria II, derrotou a frota miguelista, assim Maria II reassumiu o trono. Dom Pedro I morreu no mesmo ano.
Pedro I
Pedro I (Dom Pedro de Alcântara) (full name: Pedro de Alcântara Francisco António João Carlos Xavier de Paula Miguel Rafael Joaquim José Gonzaga Pascoal Cipriano Serafim de Bragança e Bourbon)1798–1834, first emperor of Brazil (1822–31); son of John VI of Portugal. Dom Pedro was a child when the Portuguese royal family, fleeing from Napoleon's conquering French army, left Portugal for Brazil. He grew up in Rio de Janeiro, and when King John returned (1821) to Portugal, Dom Pedro remained as regent in Brazil. Attempts by the Portuguese to reduce the Brazilian colony once again to subordinate status sparked opposition. Heeding his Brazilian advisers, especially José Bonifácio, Pedro defied the government in Lisbon. On Sept. 7, 1822, he issued the Grito do Ipiranga, which declared Brazil a separate empire. In 1824, he granted Brazil its first constitution. The United States recognized the new empire the same year, and the Portuguese soon followed. Brazilian independence was thus won without the bloodshed that marked the Spanish-American independence movements. Dom Pedro's popularity, however, was soon undermined by his humiliating war with Argentina, which cost Brazil the Cisplatine Province (Uruguay), by his notorious private life, and by his preoccupation with Portuguese affairs. When John VI died in 1826, Dom Pedro was recognized as Peter IV of Portugal. However, he conceded the Portuguese crown to his daughter, Maria II, on condition that she marry her uncle Dom Miguel, and that Dom Miguel accept a constitutional charter for Portugal. Dom Miguel agreed, but in 1828 seized the rule for himself and set up an absolute regime. Meanwhile, the problems in Brazil led Dom Pedro to abdicate (1831) in favor of his son, Pedro II. He left for Europe, joined the Portuguese liberals entrenched in the Azores, and proceeded to Oporto in 1832, with a small fleet. In the Miguelist Wars, an English sea force fighting for Dom Pedro and Maria II defeated the Miguelist fleet, and Maria was restored to the throne. Dom Pedro died in the same year.
Pedro I
Pedro I (Dom Pedro De Alcantara) (pilnas vardas: Pedro De Alcantara Francisco António João Carlos Xavier de Paula Miguel Rafael Joaquim José Gonzaga Pascoal Cipriano Serafim de Bragança e Bourbon) 1798-1834, pirmasis Brazilijos imperatorius (1822-31); sūnus João VI iš Portugalijos. Dom Pedro buvo vaikas, kai iš Portugalijos karališkoji šeima išsigelbėjo nuo prancūzų užkariutojų Napoleono armijos ir paliko Portugaliją, bei persikėlė į Braziliją. Jis užaugo Rio de Žaneire, o kai karalius João sugrįžo į Portugaliją (1821), Dom Pedro paliko kaip atstovą Brazilijoje. Portugalų mėginimai sumažinti Brazilijos kaip kolonijos statusą sukėlė protestą. Kurį vykdė patarėjai visoje Brazilijoje, ypač José Bonifácio, Pedro nepabūgo vyriausybės Lisabonoje. Apie rugsėjo 7 d. 1822, jis išsiuntė Grito do Ipiranga, kuris pareiškė, kad Brazilija yra atskira imperija. 1824 m. Brazilijoje priimta pirmoji konstitucija. Jungtinės Valstijos pripažįsta naują imperiją tais pačiais metais ir netrukus Portugalai. Brazilijos nepriklausomybė buvo taip pasiekta be kraujo praliejimo, kaip buvo pažymėta Ispanijos-Amerikos nepriklausomybės judėjime. Dom Pedro buvo populiarus, tačiau netrukus buvo pakenkta jo asmenybei, kai buvo pradėtas karas su Argentina, kurio metu buvo prarasta Brazilija Cisplatine provincija (Urugvajus), kuri buvo pagarsėjusi savo privačiu gyvenimu ir užsiėmė portugalų reikalais. Kai João VI mirė 1826 m., Dom Pedro buvo pripažinta kaip Pedro IV Portugalijoje. Tačiau jis priėmė Portugalijos karūną savo dukrai Marijai II, su sąlyga, kad ji taps žmona dėdės Dom Miguel, ir kad Dom Miguel priims Konstitucinę chartiją, skirtą Portugalijai. Dom Miguel sutiko, tačiau 1828 m. buvo areštuotas už savo taisykles ir sukurtą absoliutų režimą. Tuo tarpu problemos Brazilijoje leido Dom Pedro jos atsisakyti (1831) ir tai buvo naudinga jo sūnui Dom Pedro II. Išvykus į Europą jis prisijungė prie Liberalų įsitvirtinusių Portugalijos Azorų salose ir atvyko į Oporto 1832 metais, su maža flotile. Per Miguelist karą, Anglijos jūroje už Dom Pedro kovojo ir Maria II ir nugalėjo Miguelist laivyną, Marija buvo pasodinta į sostą. Dom Pedro mirė tais pačiais metais.
6.11.09
Pedro Álvares Cabral (português)
Pedro Álvares Cabral foi um fidalgo e navegador português, comandante da segunda viagem marítima da Europa à Índia, viagem em que se descobriu o Brasil, a 22 de Abril de 1500. Acredita-se que nasceu na Beira Baixa (Portugal), em 1467 ou 1468. Foi o terceiro filho de Fernão Cabral, governador da Beira e alcaide-mor de Belmonte, e de Isabel de Gouveia de Queirós. O seu nome original seria Pedro Álvares Gouveia, pois geralmente apenas o primogênito herdava o sobrenome paterno. Posteriormente, com a morte do irmão mais velho, teria passado a usar o nome Pedro Álvares Cabral, uma vez que, a 15 de fevereiro de 1500 — quando recebeu de D. Manuel I (1495-1521) a carta de nomeação para capitão-mor da armada que partiria para a Índia —, já usava o sobrenome paterno. Neto de Fernão Álvares Cabral, que exercera as funções de guarda-mor do Infante D. Henrique, os seus biógrafos remontam o seu título de nobreza, a um terceiro avô, Álvaro Gil Cabral, alcaide-mor do Castelo da Guarda sob os reis D. Fernando (1367-1383) e D. João I (1385-1433), da dinastia de Avis, que teria recebido por mercê as alcaidarias dos castelos da Guarda e Belmonte, com transmissão à descendência. Esses domínios, lindeiros à Espanha, eram terras de pastorícia, origem dos símbolos das cabras passantes do escudo de armas da família Cabral. Aos onze anos de idade, Pedro mudou-se para o Seixal (onde ainda hoje existe a Quinta do Cabral), vindo a estudar em Lisboa Literatura, História e Ciência (como, por exemplo, Cosmografia), além de artes militares. Na Corte de D. João II (1481-1495), onde entrou como moço fidalgo, aperfeiçoou-se em cosmografia e marinharia. Com a subida ao trono de D. Manuel I (1495-1521) foi agraciado com o foro de fidalgo do Conselho do Rei, o hábito de cavaleiro da Ordem de Cristo e uma tença, pensão em dinheiro anual. Em 1499, foi nomeado pelo soberano como capitão-mor da armada que se dirigiria à Índia após o retorno de Vasco da Gama. Teria então cerca de trinta e três anos de idade. A missão de Cabral era a de estabelecer relações diplomáticas e comerciais com o Samorim, reerguendo a imagem de Portugal após a apresentação do Gama, e instalando um entreposto comercial ou feitoria, retornando com o máximo de mercadorias. A sua foi a mais bem equipada armada do século XV, integrada por dez naus e três caravelas, transportando de 1.200 a 1.500 homens, entre funcionários, soldados e religiosos. Era integrada por navegadores experientes, como Bartolomeu Dias e Nicolau Coelho, tendo partido de Lisboa a 9 de março de 1500, após missa solene na ermida do Restelo, à qual compareceu o Rei e toda a Corte. A 22 de abril, após quarenta e três dias de viagem, tendo-se afastado da costa africana, avistou o Monte Pascoal no litoral sul da Bahia. No dia seguinte, houve o contato inicial com os indígenas. A 24 de abril, seguiu ao longo do litoral para o norte em busca de abrigo, fundeando na atual baía de Santa Cruz Cabrália, nos arredores de Porto Seguro, onde permaneceu até 2 de maio. Cabral tomou posse, em nome da Coroa portuguesa, da nova terra, a qual denominou de "Ilha de Vera Cruz", e enviou uma das embarcações menores com a notícia, inclusive a Carta de Pero Vaz de Caminha, de volta ao reino. Retomou então a rota de Vasco da Gama rumo às Índias. Ao cruzar o cabo da Boa Esperança, quatro de seus navios se perderam, entre os quais, ironicamente, o de Bartolomeu Dias, navegador que o descobrira em 1488. Existe uma discussão entre os historiadores a respeito da intencionalidade ou não da chegada de Cabral ao território brasileiro, embora não existam evidências concretas a sustentar qualquer das hipóteses. Certo é, no entanto, que por esta data já se tinha, na Europa, o conhecimento da existência de terras a leste da linha do Tratado de Tordesilhas. A Armada chegou a Calecute a 13 de setembro, após escalas no litoral leste africano. Cabral assinou o primeiro acordo comercial entre Portugal e um potentado na Índia. A feitoria portuguesa foi instalada mas teve efêmera duração: atacada pelos Muçulmanos em 16 de dezembro, nela pereceram cerca de trinta portugueses, entre os quais o seu escrivão, Pero Vaz de Caminha. Após bombardear Calecute e apresar embarcações árabes, Cabral seguiu para Cochim e Cananor, onde carregou as naus com especiarias e produtos locais e retornou à Europa. Cabral chegou a Lisboa a 31 de julho de 1501, sendo aclamado como herói, não obstante o facto de, das treze embarcações, terem regressado apenas quatro. Convidado pelo soberano para comandar a nova expedição ao Oriente em 1502, Cabral desentendeu-se com o monarca acerca do comando da expedição: tendo recusado a missão, veio a ser substituído por Vasco da Gama. Em desgraça perante o soberano, não recebeu mais nenhuma missão oficial até ao fim da vida. Em 1503 desposou D. Isabel de Castro, sobrinha de Afonso de Albuquerque, deixando descendência. Em 1518 era cavaleiro do Conselho Real. Foi ainda senhor de Belmonte e alcaide-mor de Azurara. Faleceu esquecido e foi sepultado na Igreja da Graça da cidade de Santarém, segundo alguns em 1520, ou, segundo outros, em 1526. Cabral é lembrado pelos brasileiros como aquele que descobriu o Brasil, sendo homenageado anualmente, a 22 de abril. Foi-lhe erguido um monumento na cidade do Rio de Janeiro (obra de Rodolfo Bernardelli). A cidade de Belo Horizonte homenageou-o, dando-lhe o nome a uma das suas principais vias, a Avenida Álvares Cabral. Em Portugal, foi-lhe erguido um monumento em Lisboa, na avenida que recebeu o seu nome. Do mesmo modo, a sua terra natal homenageou-o com uma estátua, assim como a cidade onde está sepultado, Santarém. Em 14 de Março de 1903 parte de seus restos mortais foram transladados para o Brasil, tendo sido depositados em um jazigo na Antiga Sé no Rio de Janeiro.
Pedro Álvares Cabral (lituano)
Pedras Alvarešas Kabralas buvo portugalų idalgas ir keliautojas, antrosios jūrų ekspedicijos iš Europos į Indiją kapitonas. Šios kelionės metu, 1500 m. balandžio 20 d. atrado Braziliją.
Manoma, kad gimė Portugalijos provincijoje Beira Baišoje 1467 ar 1468 metais. Buvo trečiasis Beiros gubernatoriaus ir Belmontės alkaldo Fernano Kabralo bei Izabelos de Guveja de Keiroš sūnus. Tikrasis jo vardas buvo Pedras Alvarešas Guveja nes paprastai tik vyriausiasis sūnus paveldėdavo tėvo pavardę. Vėliau, mirus vyriausiajam sūnui, pradėtas vadinti Pedru Alvarešu Kabralu. 1500 m. vasario 15 d., kai gavo patvirtinimo laišką kelionei į Indiją iš karaliaus Manuelo I, jau naudojo tėvo pavardę.
Buvo Henriko Jūrininko sargyboje tarnavusio Fernano Alvarešo Kabralo anūkas. Biografai atrado didikiškąją jo liniją: proprosenelis Alvaras Žilas Kabralas buvo Kastelo da Guardos alkaldas valdant Fernandui I-ajam ir Žuanui I-ajam, Avisų dinastijos nariams. Iš jų gavo malonę turėti dvi pilis Guardą ir Belmontę, bei perdavė savo palikuonims. Tos valdos, buvusios Ispanijos pasienyje, buvo ganyklos. Nuo jose ganomų ožkų kilo šeimos herbas bei pavardė "Cabral".
Būdamas vienuolikos metų persikėlė į Seišalį (kur ligi šiol tebėra "Quinta do Carbal"), Lisabonoje studijavo literatūrą, istoriją ir mokslus (pavyzdžiui, kosmografiją), bei karo menus. Žuano II-ojo karališkoje taryboje, į kurią pateko kaip jaunas didikas, tobulinosi kosmografijoje ir jūrininkystėje.
Į sostą įžengus Manuelui I-ajam gavo Karališkosios tarybos idalgo titulą, tapo Kristaus Ordino kavalieriumi, jam paskirta valstybinė alga.
1499 m. Kabralui suteiktas laivyno, kuris turėjo vykti į Indiją po Vasko da Gamos grįžimo, vyriausiojo kapitono titulas. Tuo metu jam buvo apie 33 metus. Kabralo ekspedicijos misija buvo užmegzti prekybinius ryšius su Samorinu, ir tęsti da Gamos darbą Indijoje, ten įkurti įmonę ar gamyklą ir išgauti kuo daugiau prekių.
Tai buvo pati geriausiai aprūpinta XV a. ekspedicija. Ją sudarė 10 laivų ir 3 karavelės, gabenusios 1200 - 1500 žmonių, kurių tarpe buvo pareigūnai, kariai, dvasininkai. Buvo vadovaujama patyrusių jūrininkų, tokių kaip Bartolomėjus Diasas ir Nikolau Koeljo. Išvyko iš Lisabonos 1500 m. kovo 9 dieną, po mišių Restelo koplyčioje, kuriose dalyvavo ir pats karalius su savo taryba.
Balandžio 22 d., praėjus 43 dienoms po išvykimo, ekspdicija, atsiskyrusi nuo Afrikos krantų, išvydo Paskoalo kalną, stūksantį Bajos pakrantėje. Kitą dieną įvyko pirmas kontaktas su vietiniais gyventojais. Balandžio 24 d. keliaudami į šiaurę ir ieškodami prieglobsčio, įsikūrė prie dabartinės Santa Kruz Kabralijos įlankos, Porto Seguro apylinkėse. Ten išbuvo iki gegužės 2. Kabralas atrastas žemes paskyrė Portugalijos karūnai ir pavadino Ilha de Vera Cruz bei išsiuntė vieną iš mažesnių laivų su Pero Vaz de Caminha laišku atgal į karalystę pranešti apie atradimą .
Tada vėl tęsė kelionę į Indiją Vasko da Gamos maršrutu. Kertant Gerosios Vilties kyšulį ekspedicija neteko keturių laivų, ironiška, tame tarpe ir Bartolomėjaus Diaso, kuris 1488 m. šį kyšulį atrado.
Istorikai diskutuoja, ar Kabralas iš tiesų norėjo atrasti Braziliją, ar tai įvyko per klaidą, tačiau nei vienai hipotezei patvirtinti nėra pakankamai įrodymų. Aišku tai, kad po šios datos tapo žinoma apie žemes į rytus nuo Tordesilijo sutarties linijos.
Laivynas atvyko į Kalikutą rugsėjo 13 dieną, prieš tai dar sustojęs Rytų Afrikos pakrantėje. Kabralas pairašė pirmąją rekybos sutartį tarp Portugalijos ir Indijos valdovo. Portugalų gamykla buvo įkurta, tačiau gyvavo trumpai: gruodžio 16 d. ją sugriovė musulmonai, žuvo apie 30 portugalų, tame tarpe kelionę aprašęs Peras Vaz de Kaminija.
Vėliau portugalai subombardavo Kalikutą, užgrobė arabų laivus ir Košime bei Kananore pasikrovę laivus prieskonių ir kitos vietinės produkcijos, patraukė atgal į Europą.
Kabralas atvyko į Lisaboną 1501 m. liepos 31 d. ir buvo priimtas kaip didvyris, nepaisant to, kad iš trylikos laivų grįžo tik keturi. Pakviestas karaliaus buvo įkalbinėjamas 1502 m. surengti naują misiją į Rytus, tačiau atsisakė ir buvo pakeistas Vasku da Gama. Kabralas užsitraukė karaliaus nemalonę ir iki at gyvenimo galo nebegavo jokios tarnybinės misijos.
1503 m. vedė Izabelą de Kastro, Alfonso de Albukerkės dukterėčią, susilaukė palikuonių. 1518 m. buvo Karališkosios Tarybos kavalieriumi, paskirtas Belmontės valdytoju ir Azuraros alkaldu.
Mirė visų užmirštas, palaidotas Santareno Malonės bažnyčioje, pagal vienus 1520 m., pagal kitus 1526 m.
Kabralas prisimenamas brazilų kaip Brazilijos atradėjas ir kasmet balandžio 22 dieną paminimas. Rio de Žaneire jam pastatytas paminklas (autorius Rodolfo Bernardelli). Belo Horizontės miestas pagerbė suteikdamas jo vardą vienai pagrindinių miesto gatvių Avenida Álvares Cabaral. Portugalijoje jam pastatytas paminklas Lisabonoje bei pavadintas prospektas. Taip pat statulos pastatytos j gimtajame mieste Belmontėje bei laidojimo vietoje Santarene. 1903 m. kovo 14 d. jo palaikai pergabenti į Braziliją ir palaidoti Rio de Žaneiro senojoje katedroje.
Pedro Álvares Cabral (inglês)
Pedro Álvares Cabral was a Portuguese nobleman and navigator, commander of the second sea voyage from Europe to India, in which it was discovered Brazil on 22 April 1500.
It is believed that he was born in Beira Baixa (Portugal) in 1467 or 1468. It was the third son of Fernão Cabral, the Governor of Beira and Captain-General of Belmonte, and Isabel de Gouveia de Queirós. His original name was Pedro Álvares Gouveia, because usually only the eldest son inherited the father's surname. Later, with the death of his older brother, it has passed him. At 15 February 1500 when he received a king's Manuel Iletter of appointment to chief captain of the fleet to depart for India he already has used the father's surname.
He was a grandson of Ferdinand Álvares Cabral, who exercised the functions of chief guardian of Henry the Navegator. His biographers have traced his title of nobility, a third grandfather, Álvaro Gil Cabral, Captain-General of Castelo da Guarda under the kings Ferdinand and João I, the House of Avis, which had received the mercy of the alcalde the castles of the Guard and Belmonte, with transmission to the offspring. These areas, bordering Spain, were grazing lands, origin of the symbols of the goats bystanders coat of arms of the Cabral family.
At eleven years old, Pedro moved to Seixal (where today still exists Quinta do Cabral), coming to study in Lisbon Literature, History and Science (for example, cosmography) and military arts. He entered as a young nobleman into the Court of king João II where he improved in cosmography and seamanship. With the accession to the throne of King Manuel I he was awarded the bar of fidalgo do Conselho do Rei, became a cavaleiro of Ordem de Cristo, and got an official rent.
In 1499 Cabral was appointed as a chief captain of the fleet that should go to India after the return of Vasco da Gama. Then, he was about thirty-three years old. Cabral's mission was to establish diplomatic and trade relations with the Zamorin, stirring up the image of Portugal after the presentation of the range, and installing a commercial warehouse or factory, returning with the most goods.
It was the best equipped army of the fifteenth century, composed of ten ships and three caravels, carrying 1200 to 1500 men, including officials, soldiers and priests. The expdition was formed by experienced navigators like Bartolomeu Dias and Nicolau Coelho. They has left Lisbon on 9 March 1500, after the mass in the chapel of Restelo, which attended the King and the entire court.
On 22 April, after forty-three-day trip, taking away from the African coast, they saw the Monte Pascoal on the southern coast of Bahia. The next day, they made the initial contact with the natives. On 24 April, moved along the coast to the north in search of shelter, they based on current Bay of Santa Cruz Cabrália in the outskirts of Porto Seguro, where they remained until 2 May. Cabral clamed the new land as a domain of Portuguese Crown and named it "Ilha de Vera Cruz". He sent one of the smaller vessels back to the kingdom to report about discovery and to bring the Letter of Pero Vaz de Caminha .
Then resumed the route of Vasco da Gama towards the India. When crossing the Cape of Good Hope, four of his ships were lost, including, ironically, Bartolomeu Dias, the navigator that discovered in 1488.
There is a debate among historians about the intent or not the arrival of Cabral on Brazilian territory, although there is no concrete evidence to support either hypothesis. It is certain, however, that by this date had already been known in Europe about the existence of land to the east of the Treaty of Tordesillas line.
The fleet arrived in Calicut on 13 September, after a stopping in the east coast of Africa. Cabral signed the first trade agreement between Portugal and a ruler in India. A Portuguese factory was installed but had ephemeral duration. It was attacked by Muslims on December 16. About thirty Portuguese died, including travel writter Pero Vaz de Caminha.
After bombarding Calicut and seize Arab vessels, Cabral went to Cochin and Cannanore, where the ships were loaded with spices and local produce and returned to Europe. Cabral arrived in Lisbon on 31 July 1501, being hailed as a hero, despite the fact that from the thirteen vessels only four have returned. He was invited by the king to command the new expedition to the East in 1502 but Cabral argued with the King and refused the mission. He was replaced by Vasco da Gama. Because of this disgrace to the sovereign he disn't received any further official business till the end of his life.
In 1503 Cabral married Isabel de Castro, niece of Afonso de Albuquerque and has left descendants. In 1518 he was a gentleman of the Royal Council. He also was the lord of Belmonte and Captain-General of Azurara. Cabral died forgotten and was buried in Grace Church in the city of Santarem, according to some in 1520, or according to others, in 1526.
Cabral is remembered by Brazilians as the one who discovered Brazil and is honored annually on 22 April. The monument to him was erected in the city of Rio de Janeiro (the work of Rodolfo Bernardelli). The city of Belo Horizonte honored him by giving his name to one of its main streets, Avenida Alvares Cabral. In Portugal, it was erected a monument in Lisbon also the avenue got his name. Likewise, his hometown honored him with a statue, as well as the city where he is buried, Santarem. On 14 March 1903 part of his remains were moved to Brazil and deposited in a vault at the Old Cathedral in Rio de Janeiro. http://pt.wikipedia.org/wiki/Pedro_%C3%81lvares_Cabral
Carlos Viegas Gago Coutinho, simplesmente conhecido como Gago Coutinho foi um pioneiro da aviação Portuguesa, juntamente com o aviador Sacadura Cabral, efectuaram a primeira travessia aérea do Atlântico Sul, em 1922.
Gago Coutinho nasceu a 17 de Fevereiro de 1869, no bairro lisboeta da Ajuda. Distinguiu-se como cartógrafo e geodeta a partir de 1898, quando de sua primeira comissão em Timor. O encontro com Sacadura Cabral incentivou-o a dedicar-se ao problema da navegação aérea, o que levou ao desenvolvimento do sextante de bolha artificial, posteriormente comercializado pela empresa alemã Plath com o nome “Sistema Gago Coutinho”. Juntos inventaram ainda um “corretor de rumos” para compensar o desvio causado pelo vento. Para testar essas ferramentas de navegação aérea, realizaram em 1921 a travessia aérea Lisboa-Funchal. Assim preparados, em 1922, no contexto das comemorações do centenário da Independência do Brasil, os dois aviadores realizarama a primeira travessia aérea do Atlântico Sul, sendo recebidos entusiasticamente em várias cidades do Brasil, bem como no regresso a Portugal. Contudo levou três aviões para completar este voo. O primeiro avião foi um Fairey II-D nomeado “O Lusitânia”. Ele voou de Lisboa para as ilhas Canárias e Cabo Verde. O avião ficou danificado na aterragem, e uma segunda avioneta tinha uma falha de motor. Um terceiro avião foi enviada para Fernando de Noronha e o vôo para o Rio de Janeiro, foi concluída com êxito. Esta não foi apenas o primeiro voo sobre o Atlântico Sul, foi também a primeira vez que a navegação aérea científica foi usada. Gago Coutinho recebeu largo reconhecimento devido a este feito, tendo sido condecorado com as mais altas e prestigiosas distinções do Estado Português, e várias condecorações estrangeiras. Foi elevado a Almirante no último ano de vida. Gago Coutinho faleceu no dia seguinte a completar 90 anos. Sepultado no Cemitério da Ajuda-Lisboa, enquanto sextante Coutinho e o avião final, estão no Museu Naval, em Lisboa.
A Lituânia também tem os seu aviadores. Eles são Steponas Darius e Stasys Girenas, primeiros pilotos lituanos a realizar a travessia aérea do Atlântico Norte, no avião “Lituanica”, em 1933. Contudo a sua travessia acabou de um modo trágico. “Lituanica” não alcançou a capital temporária da Lituânia – Kaunas, e o avião caiu na Polónia tendo os dois pilotos falecido.
Carlos Viegas Gago Coutinho, generally known simply as Gago Coutinho was a Portuguese aviation pioneer that, together with aviator Sacadura Cabral, made the first crossing of the South Atlantic Ocean by air, in 1922.
Gago Coutinho was born on the 17th of February of 1869, in Ajuda – the district of Lisbon. He distinguished himself as a cartographer and geodesist from 1898, when was his first commission in East Timor. The meeting with Sacadura Cabral encouraged Gago Coutinho to devote himself to the problem of air navigation, which led to the development of the artificial bubble sextant subsequently marketed by the German company Plath named “System Gago Coutinho”. Together they have invented a “broker directions” to compensate for the deviation caused by wind. To test these tools, air navigation conducted in 1921 the air crossing Lisbon-Funchal. Thus prepared, in 1922, in the context of the centennial celebrations of the Independence of Brazil, the two pilots made first aerial crossing of the South Atlantic, was enthusiastically received in many cities in Brazil and the return to Portugal. However, it took three airplanes to complete this flight. The first plane was a Fairey II-D named the “Lusitania”. It flew from Lisbon to the Canary Islands and on to Cape Verde. The plane was damaged on landing, and the second Fairy had engine failure. A third plane was sent to Fernando Noronha Island and the flight to Rio de Janeiro was successfully completed. This was not only the first flight across the South Atlantic; it was also the first time that scientific aerial navigation was used. Gago Coutinho has received wide recognition due to this fact, having been awarded the highest and most prestigious accolades of the Portuguese, and several foreign decorations. In the last year of life, he was elevated to the Admiral. Gago Coutinho died the next day after his birthday in 1959. He buried at Cemetery of Ajuda-Lisbon, while Gago Coutinho’s sextant, the final airplane, and a Fairy are exhibited in the Naval Museum in Lisbon.
Lithuania has also its own aviators. Steponas Darius and Stasys Girenas were the first Lithuanian pilots who made aerial crossing of the North Atlantic by the plane “Lituanica” in 1933. However their journey was tragic. “Lituanica” did not reach temporary capital of Lithuania – Kaunas. The plane crashed in Poland and both pilots lost their life.
Carlos Viegas Gago Coutinho taip pat žinomas ir Gago Coutinho vardu buvo Portugalijos aviacijos pionierius, kuris kartu su aviatoriumi Sacadura Cabral pirmieji perskrido pietų Atlanto vandenyną 1922 metais.
Gago Coutinho gimė 1869 metų vasario 17 dieną Ajudoje, viename iš Lisabonos rajonų. Nuo 1898 metų pirmosios kelionės į Rytų Timorą metu jis pasižymėjo kaip kartografas ir geodezininkas. Susitikimas su Sacadura Cabral paskatino jį atsiduoti oro navigacijos problemų tyrinėjimui, kas nuvedė prie dirbtinio sekstanto išvystymo, vėliau pardavinėto Vokietijos kompanijos Plath ir pavadinto „Gago Coutinho sistema“. Kartu jie išrado „brokerio kryptis“, kad kompensuotų vėjo sukeltus nukrypimus. Šie įrenginiai buvo išbandyti skrydžio Lisabona-Funchal skrydžio metu 1921-aisiais. Tokiu būdu pasiruošę, 1922 metais Brazilijos Nepriklausomybės šimtmečio šventimo proga abu pilotai pirmieji perskrido pietų Atlantą ir buvo sutikti su dideliu entuziazmu tiek daugelyje Brazilijos miestų, tiek ir Portugalijoje. Įdomu, kad kelionės metu buvo naudotasi net trimis lėktuvais. Pirmasis lėktuvas buvo Fairey II-D pavadinimu „Lusitania“. Juo skrido iš Lisabonos Kanarų salų link iki Cape Verde. Tačiau lėktuvas nusileidimo metu buvo pažeistas, o antrajam Fairy sugedo variklis. Tokiu būdu jiems buvo nusiųstas trečiasis lėktuvas į Fernando Noronha salą ir skrydis iki Rio de Žaneiro užsibaigė sėkmingai. Tai buvo ne tik pirmas skrydis per Pietų Atlantą, bet kartu tai buvo pirmas kartas kai pilotai naudojosi moksline oro navigacija. Gago Coutinho tapo visuotinai pripažintas ir apdovanotas aukščiausiais ir prestižiškiausiais garbės apdovanojimais tiek Portugalijoje, tiek ir kitose užsienio šalyse. Paskutiniais savo gyvenimo metais jam buvo suteiktas Admirolo vardas. Gago Coutinho mirė sulaukęs 90 metų kitą dieną iškart po gimtadienio. Palaidotas Ajudos-Lisabonos kapinėse, tuo tarpu jo sekstantinė sistema, paskutinis lėktuvas, o taip pat ir Fairy yra eksponuojami Naval muziejuje Lisabonoje.
Lietuva taip pat turi savo aviatorius. Tai Steponas Darius ir Stasys Girėnas, kurie buvo pirmieji lietuviai pilotai lėktuvu „Lituanica“ perskridę šiaurės Atlantą 1933 metais. Vis dėlto jų kelionė buvo tragiška. „Lituanica“ taip ir nepasiekė laikinosios Lietuvos sostinės Kauno. Lėktuvas nukrito Lenkijoje ir abu lakūnai žuvo.
Vímara Peres (Galiza, c. 820 – Guimarães, 873), senhor da guerra, cristão da segunda metade do século IX, do Noroeste da Península Ibérica. Vassalo do Reino das Astúrias, foi enviado, a mando de Afonso III das Astúrias, retomar o vale do Douro das mãos dos mouros, já que se afigurava uma linha de defesa fundamental para o pequeno reino cristão das Astúrias.
Vímara foi um dos responsáveis pela repovoação da linha entre o Minho e Douro e, auxiliado por cavaleiros da região, pela acção de presúria do burgo de Portucale (Porto), que foi assim definitivamente conquistado aos muçulmanos no ano de 868.
Nesse mesmo ano, tornou-se o primeiro conde de Portucale.
Vímara Peres foi também o fundador de um pequeno burgo fortificado nas proximidades de Braga, Vimaranis (derivado do seu próprio nome), que com o correr dos tempos, por evolução fonética, se tornou na moderna Guimarães, tendo sido o principal centro governativo.
Foi em Guimarães que viria a falecer, em 873. O seu filho, Lucídio Vimaranes (etimologicamente, «filho de Vímara»), sucedeu-lhe à frente dos destinos do condado, instituindo-se assim uma dinastia condal que governaria a região até 1071.
Vímara Peres (Galicia, circa 820 – Guimarães, 873), was a Christian crusading duke of the 9th century in west Pyrenees peninsula . Vassal of the Kingdom of Asturias, was sent on the orders of Alfonso III the King of Asturias, to the valley of Douro the hands of the Moors, as it seemed a crucial line of defense for the small Christian kingdom of Asturias.
Vímara was one of those responsible for repopulation of the line between the Minho and Douro, and, aided by riders in the region, triggered by presure town of Portucale (Porto), which was thus definitively conquered the Muslims in the year 868.
That same year, he became the first Count of Portugal.
Vímara Peres was also the founder of a small fortified town near Braga, Vimaranis (derived from the name), which with the passage of time, by phonetic evolution, became the modern Guimarães, having been the main center of government.
Vímara Peres died in 873 in Guimarães. His son, Lucídio Vimaranes (etymologically, son of Vímara), succeeded him at the helm of the county, establishing itself as a condal dynasty that ruled the region until 1071.
Vímara Peres (Galicija apie 820 - Guimarães, 873) buvo 9a. vakarų Pirėnų pusiasalio krikščionis, karo žygiuose dalyvaujantis, kunigaikštis. Asturijos karalystės vasalas, Asturijos karaliaus Alfonso III įsakymu buvo išsiūstas į Douro slėnį, vadinamą maurų rankomis, kadangi jis atrodė kaip svarbi mažos krikščioniškos Asturijos karalystės gynybos linija.
Vímara buvo vienas iš asmenų, atsakingų už žmonių skaičiaus atgaivinimą linijoje tarp Minho ir Douro, ir padėjo regiono riteriams, darydamas spaudimą Portugale (Porto) miestui, kuris buvo galutinai nukariautas musulmonų 868 metais.
Taip pačiais metais jis tapo pirmuoju Portugalijos grafu.
Vímara Peres taip pat buvo mažo įtvirtinto miestelio ir dvaro netoli Bragos įkūrėjas, pavadinimu Vimaranes (kilusiu iš jo vardo), kuris laiko tėkmėje, fonetinės revoliucijos paveiktas, tapo moderniu Guimarães, jis buvo tapęs pagrindiniu vyriausybės centru.
Vímara Peres mirė 873 metais, Guimarães dvare. Jo sūnus, Lucídio Vimaranes (etimologiškai, Vímara‘os sūnus), pakeitė jį prie valstybės vairo, pasiskelbdamas save sąlyginės dinastijos atstovu, ši dinastija valdė iki 1071 metų.
O primeiro português que se sabe com segurança ter abraçado publicamente o Protestantismo foi João Ferreira de Almeida (1628 – 1691). A sua conversão, no entanto, ocorreu fora das fronteiras nacionais, na ilha de Java (actual Indonésia), então sob domínio holandês.
João Ferreira de Almeida nasceu em Mangualde, num lugar chamado Torre de Tavares, de onde, menino ainda, saiu para Lisboa, para casa de um tio padre. Por motivos até agora ignorados, aos 14 anos encontra-se em Java. É ali, que, depois de ter lido um folheto em espanhol intitulado “Diferença da Cristandade Reformada e Romana”, se converte à Reforma.
Em 1642 João Ferreira de Almeida faz a sua profissão de fé na Igreja Reformada de língua portuguesa existente em Batávia e que era missão da Igreja Reformada Holandesa. O português era a língua usada pelos vários povos daquelas paragens na sua comunicação.
Mais tarde, Ferreira de Almeida entrou no ministério da Igreja Holandesa, primeiramente como “visitador de doentes” e, em seguida, como “pastor-suplente”.
Em 22 de Julho de 1658 foi submetido a exame em matérias teológicas e, aprovado, veio a ser ordenado ao ministério pastoral em 16 de Outubro do mesmo ano.
Para facilitar a acção evangelística entre os povos que conheciam e usavam a língua portuguesa no Oriente, os “padres holandeses” e o “padre português” (é interessante observar que a primeira designação escolhida para os ministros evangélicos foi a era já usada na Igreja de Roma) julgaram indispensável proceder-se à tradução da Bíblia para a nossa língua. Esta é invariavelmente a primeira preocupação dos protestantes quando se propõem evangelizar: colocar a Escritura no vernáculo. Como é natural, foi o padre português que se incumbiu dessa missão. Conhecia já as línguas bíblicas (hebraico e grego) e conhecia bem o latim que aprendera com o seu tio clérigo, além de saber o francês, o espanhol e o holandês. É bem provável que tenha usado versões nessas línguas para proceder à tradução dos textos originais. Quando morreu, em 1691, o seu trabalho não estava ainda completo, pois se o Novo Testamento já viera à luz em Java, dez anos antes da morte do seu tradutor, o Antigo Testamento ficou-lhe pelo profeta Ezequiel.
O seu trabalho foi continuado por pastores holandeses e só em 1753 foi integralmente editado em português. Esta versão designada “do Padre João Ferreira de Almeida”, é ainda usada pelos cristãos evangélicos de língua portuguesa (Portugal, Brasil, antigas colónias de África, comunidades de protestantes de emigrantes ou seus descendentes espalhados pelo mundo) embora, na verdade, depois de tantas correcções e actualizações que lhe foram feitas nestes dois últimos séculos, já seja um tanto incorrecto ainda lhe chamar “versão Ferreira de Almeida”, porque do primeiro pastor português já muito pouco tem. Mas é sem dúvida alguma, a homenagem que os protestantes lusófonos prestam à memória daquele operoso cristão.
João Ferreira de Almeida (in English)
João Ferreira de Almeida is best known as the first Portuguese Protestant paster (1628 - 1691). His work, however, occurred outside of the national borders, in the island of Java (current Indonesia), then under dutch domain.
João Ferreire de Almeida was born in Mangualde, in a place called Tower Tavares, from where the boy left to Lisbon, to the house of an uncle priest. For the reason of being ignored, he left to Java when he was only 14 years old. When João Ferreira de Almeida was there and after he read a brochure in intitled Spaniard “Difference of the Remodelled Christianity and Roman”, he converted the Reformation.
In 1642 João Ferreira de Almeida started his profession of faith in the Remodelled Church of existing Portuguese language in Batávia and it was the mission of the Remodelled Dutch Church. The Portuguese language was the only language used to communicate for some nations.
Later João Ferreira de Almeida entered in the ministry of the Dutch Church, as “the first visitador of sick people” and, after that, as “shepherd-substitute”.
In 22 of July in1658 the approval of examination of theological substances was submitted, the same was commanded to the pastoral ministry in 16 of October in 1658.
To facilitate the evangelism shared between the nations who knew and used the Portuguese language in the East, the “Dutch priests” and the “Portuguese priest” (he was interested in observation of the first assignment chosen for the ministers of evangelism that was used in the Church of Rome) wanted to translate the Bible in Portuguese. This was the first concern of the protestants when they were considered to evangelizar: to rewrite the Writing in vernacular. Naturally, the incharge of this mission was the Portuguese priest. He already knew the languages of Bible (the Hebrew language and Greek) and knew the Latin as well that he learned with his uncle who was a priest, he also spoak French, Spanish and Dutch. It was proved that knowing these languages help him in translation of the original texts. When he died, in 1691, his work was not still completed, therefore, the New Testament was published in Java, ten years before the death of its translator, and the Old Testament was to it for Ezequiel prophet.
His work was continued by pastors from Holland, but it wasn't until 1753 that it was integrally edited in Portuguese. This designated version of "Father Joao Ferreira de Almeida", is still used by evangelical Christians of Portuguese dialect in (Portugal, Brazil, old African colonies, protestant communities of immigrants or their decedents that are scattered across the world) although, in reality, after so many corrections, and actualization that have been made in the last centuries, it would be improper to still call it "Versao Ferreira de Almeida", because there's very little left of that first Portuguese pastor.
João Ferreira de Almeida (in Lithuanian)
João Ferreira de Almeida yra geriausiai žinomas kaip pirmas portugalų pastorius protestantas (1628 - 1691). Jo darbas, kaip bebūtų, prasidėjo už nacionalinių sienų ribų, Javos saloje (dabartineje Indonezijoje), kuri tada priklausė olandams.
João Ferreire de Almeida gimė Mangualde, vietoje, kuri vadinosi Tower Tavares, iš ten berniukas išvyko į Lisaboną, į dėdės dvasininko namus. Todėl kad jautėsi ignoruojamas, jis išvyko į Javą, kai jam buvo tiktai 14 metų. Būdamas ten João Ferreira de Almeida perskaitė brošiūrą ispaniška antrašte “Krikščionybės ir Romos skirtumas”, jis pradėjo reformacimą.
1642-aisiais metais João Ferreira de Almeida pradėjo savo profesiją Rekonstruotoje Bažnyčioječ, Batavioje, kurioje buvo kalbama Portugališkai ir tai buvo Rekonstruotos Olandijos Bažnyčios misija. Portugalų kalba buvo vienintelė kalba, kurią vartojo tam tikros tautos.
Vėliau João Ferreira de Almeida įstojo į Olandijos Bažnyčios ministeriją, kaip “pirmas asmuo, lankantis sergančius žmones” ir, po to, kaip "piemuo".
Liepos 22-ąją, 1658-ais metais, teologinės medžiagos patikrinimo pritarimas buvo priimtas, tas pats buvo taikyta ir pagalbos ministerijai 1658-aisiais, spalio 16-ąją.
Kad suvienytų evangelizaciją, pasklidusią tarp tautų, kurios žinojo ir pavartojo portugalų kalbą Rytuose, “Olandijos dvasininkai” ir “Portugalijos dvasininkas” (jis domėjosi stebėjimu pirmos užduoties, pasirinktos ministrų evangeliztų, kuri buvo panaudota Katalikų bažnyčioje), norėjo išversti Bibliją į portugalų kalbą. Tai buvo pirmasis protestantų susirūpinimas, kai jie svarstė kokiu dialektu perrašyti Šv. Raštą. Žinoma už šitą misiją buvo atsakingas Portugalijos dvasininkas. Jis jau žinojo Biblijos kalbas (hebrajų ir graikų) ir žinojo lotynų kalbą, kurią jis išmoko iš savo dėdės, kuris buvo dvasininkas, jis taip pat kalbėjo prancūzų, ispanų ir olandų kalbomis. Pasitvirtino, kad šitų kalbų žinojimas padedėjo jam išversti tekstus iš orginalų kalbos. Kai jis mirė, 1691 metais, jo darbas nebuvo užbaigtas, todėl, Naujas Testamentas buvo publikuotas Javoje, dešimt metų prieš jo mirtį, o Senasis Testamentas buvo paliktas Ezequiel.
Jo darbą tęstė pastoriai iš Olandijos, bet tik 1753 metais jo darbas buvo vientisai suredaguotas portugalų kalba. Ši "Father Joao Ferreira de Almeida" versija, yra vis dar naudotas evangelijos Krikščionių portugalų dialekto (Portugalija, Brazilija, senos Afrikos kolonijos, protestuojančios bendruomenės imigrantų ar jų mirusiųjų, kurie yra išmėtyti per pasaulį), nors, iš tikrųjų, po labai daug korekcijų, ir įgyvendinimo, kurie buvo padaryti praėjusius šimtmečius, būtų netinkama vis dar pavadinti tai "Versao Ferreira de Almeida", todėl, kad yra labai nedaug palikta to pirmo Portugalijos pastoriaus darbo.
António Pereira Nobre (Porto, 16 de Agosto de 1867 — Foz do Douro, 18 de Março de 1900), mais conhecido como António Nobre, foi um poeta português cuja obra se insere nas correntes ultra-romântica, simbolista, decadentista e saudosista (interessada na ressurgência dos valores pátrios) da geração finissecular do século XIX português. A sua principal obra, Só (Paris, 1892), é marcada pela lamentação e nostalgia, auto-ironia e com a rotura com a estrutura formal do género poético em que se insere, traduzida na utilização do discurso coloquial e na diversificação estrófica e rítmica dos poemas. Apesar da sua produção poética mostrar uma clara influência de Almeida Garrett e de Júlio Dinis, ela insere-se decididamente nos cânones do simbolismo francês. A sua principal contribuição para o simbolismo lusófono foi a introdução da alternância entre o vocabulário refinado dos simbolistas e um outro mais coloquial, reflexo da sua infância junto do povo nortenho. Faleceu com apenas 33 anos de idade, após uma prolongada luta contra a tuberculose pulmonar.
António Pereira Nobre (Porto, August 16, 1867 - Foz do Douro, March 18, 1900), better known as Antonio Nobre, was a Portuguese poet whose work falls within the current ultra-romantic, symbolist, decadent and nostalgic (interested the resurgence of patriotic values) generation representative pieces of the nineteenth century Portuguese. His principal work, Só (Paris, 1892), is marked by mourning and nostalgia, self-irony and the break with the formal structure of the poetic genre in which it appears, translated into the use of colloquial speech and diversification and rhythmic stanzas poems. Despite this, his poetry show a clear influence of Almeida Garrett and Julio Dinis, it falls decidedly in the canons of French Symbolism. Its main contribution to the symbolism of speaking was the introduction of switching between the refined vocabulary of symbols and another more colloquial, a reflection of his childhood with the northern people. He died at only 33 years old, after a prolonged struggle against tuberculosis.
António Pereira Nobre (Londonas, rugpjūčio 16, 1867 - Foz do Douro, kovo 18, 1900), geriau žinomas kaip Antonio Nobre, buvo portugalų poetas, kurio darbai priklauso dabartinei ultra romaniškai poezijos srovei, pasižymi simbolistika, nostalgija. Jis priklauso XIX amžiaus portugalų rašytojų kartai. António Nobre buvo suinteresuotas patriotinių vertybių atgimimu. Jo pagrindinis darbas, Só (Paryžius, 1892), pažymėtas gedulu ir nostalgija, autoironija. Tai formalios struktūros poetinis žanras, kuriame, šnekamoji kalba paįvairinima ritmiškais eilėraščių posmais. Nepaisant to, jo poezijoje pastebima aiški Almeida Garrett ir Julio Dinis įtaka. Poetas neabejotinai patenka į prancūzų Simbolikos kanonus. Pagrindinis jos indėlis į kalbėjimo simboliką buvo perėjimas nuo rafinuoto simbolių žodyno į šnekamąją kalbą, į savo vaikystę kartu su Šiaurės tautos atspindžiu. Jis mirė vos 33 metų, po ilgos kovos su tuberkulioze.
Pero Vaz de Caminha gimė 1450 metais Portugalijoje, Porto mieste. Buvo portugalų rašytojas, kuris ypač pasižymėjo savo, kaip Pedro Álvares Cabral laivyno archivaro, pareigose. Mirė 1500 metais Indijoje, Kalkutoje.
Pero Vaz buvo Vasco Fernandes de Caminha, Bragansos kunigaikščio riterio, sūnus. Jo protėviai, kunigaikščio Fernando valdymo laikais (1367-1383), buvo pirmieji naujakuriai Neivoje (Kolumbijoje).
Pero Vaz buvęs raštingas, dirbęs riteriu kunigaikščių Afonso V, João I ir Manuel I namuose. Tėvas ir sūnus, prieš tai spėjęs pasižymėti patarnaujant valdovams, norėdami geriau atlikti savo pareigas, turėjo praktikuoti rašymą, plėsdami jau turimas žinias. 1475 metais sudalyvavo Toro mūšyje.
1476 metais paveldėjo savo tėvo, valiutosbalanso tvarkytojo, tuo metu ypatingai svarbias pareigas. 1497 metais, tarybos nario teisėmis, buvo išrinktas aprašyti Porto miesto tarybą tam, kad ji būtų reprezentuota Cortes, Lisabonoje.
1500 metais jis buvo paskirtas Indijoje, Kalkutoje statomos gamyklos sekretoriumi, štai kodėl jis susitiko su Pedro Álvares Cabral laivynu, tais pačiais metais, kai šis atrado Braziliją, o Pero Vaz visiems laikams įsiamžino kaip gegužės 1 d. laiško autorius, vienas iš trijų, pats nuostabiausias atradimo liudytojas.
Pero Vaz de Caminha parašė laišką valdovui Manueliui I papasakoti apie naujų žemių atradimą. Tai dokumentas, kuriame Pero Vaz išsakė savo įspūdžius apie tada neseniai atrastą naują žemę, dabar vadinamą Braziliją. Tai buvo pirmas dokumentas parašytas Brazilijos istorijoje ir, be visa ko, laikomas svarbiu literatūros kūriniu šalyje.
Pero Vaz de Caminha laiškas yra laikomas Brazilijos gimimo liudijimu, kuris ilgą laiką buvo slėptas, o tik 19 a. buvo paviešintas Tėvo Manuel Aires de Casal darbe “Corografía Brasílica”, karališkoje spaudoje, 1817 metais Rio de Žaneire.
Tradiciškai yra aiškinama, kad Pero Vaz de Caminha mirė įvykus išpuoliui Kalkutos musulmonų gamyklos kovoje, šią bestatant, 1500 metams baigiantis.
“O jau taip miškinga, taip tanku, tiršta, ir taip lapuota, kad neįmanoma išmatuoti” – Pero Vaz de Caminha.
Pero Vaz de Caminha nasceu em 1450 em Portugal, no Porto. Foi um escritor potuguês que se notabilizou nas funções de escrivão da armada de Pedro Álvares Cabral. Morreu em 1500 na Índia, em Calecute.
Era filho de Vasco Fernandes de Caminha, cavaleiro do duque de Bragança. Seus ancestrais seriam os antigos povoadores de Neiva à época do reinado de D. Fernando.
Letrado, Pero Vaz foi cavaleiro das casas de D. Afonso V, de D. João II e de D. Manuel I. Pai e filho, para melhor desempenharem os seus cargos, precisavam exercitar a prática e desenvolver o conhecimento da escrita, distinguindo-se ao serviço dos monarcas. Em 1475 teria participado da batalha de Toro.
Em 1476 herdou do pai o cargo de mestre da Balança da Moeda, posição de responsabilidade em sua época. Em 1497 foi escolhido para redigir, na quilidade de Vereador, os Capítulos da Câmara Municipal do Porto, a serem apresentados ás Cortes de Lisboa.
Em 1500, foi nomeado escrivão da feitoria a ser erguida em Calecute, na Índia, razão pela qual se encontrava na nau Capitânia da armada de Pedro Álvares Cabral em Abril daquele mesmo ano, quando a mesma descobriu o Brasil. Caminha eternizou-se como o autor da carta, datada de 1 de Maio, ao soberano, um dos três únicos testemunhos desse achados.
Pero Vaz de Caminha escreveu a carta para o rei D. Manuel I para comunicar-lhe o descobrimento das novas terras. Aquele é o documento no qual Pero Vaz registrou as suas impressões sobre a terra que posteriormente viria a ser chamada de Brasil. Ė o primeiro documento escrito da história do Brasil sendo, portanto, considerado o marco inicial da obra literária no país.
A Carta de ele é considerata a certidão de nascimento do Brasil embora, dado o segredo com que Portugal sempre envolveu relatos sobre sua descoberta, só fosse publicada no século XIX, pelo Padre Manuel Aires de Casal em sua “Corografia Brasílica”, Imprensa Régia, Rio de Janeiro, 1817.
Tradicionalmente se aceita que Caminha pereceu em combate durante o ataque muçulmano á feitoria de Calecute, em construção, no final de 1500.
"Arvoredo Tanto, e tamanho, e tão basto, e de tanta folhagem, que não se pode calcular" - Pero Vaz de Caminha.
Pero Vaz de Caminha was born in 1450 inPortugal, inOporto. Was a portugues writer who distinguished himself in the duties of the Registrar of the fleet of Pedro Alvares Cabral. Died in 1500 inIndia,Calicut. He was the son of Vasco Fernandes de Caminha, knight of the Duke of Braganza. His ancestors were the first settlers ofNeivaby time of King Fernando.
Literate, Pero Vaz was knight of the houses of D. Afonso V, D. João II and D. Manuel I. Father and son, pala better perform their jobs, they needed to exercise and develop practical knowledge of writing, distinguishing himself at the service of kings. In 1475 it participated in the Battle of Toro.
In 1476 he inherited his father's position as master of the balance of the Currency position, very important in his time. In 1497 he was chosen to write the Chapters of the Porto City Council, which will be presented to the Cortes of Lisbon.
In 1500 he was appointed secretary of the factory to be built inCalicut,India, that was why Pero Vaz met the fleet of Pedro Alvares Cabral in April of that year when it discoveredBrazil. He then immortalized as the author of the letter, dated May 1, the sovereign, one of only three witnesses that Discoverie.
Pero Vaz de Caminha wrote the letter to the King Manuel I to tell him the discovery of new lands. That is the document in which Pero Vaz described his impressions of the land that would later be calledBrazil. It was the first document had been ever written in history ofBraziland is therefore considered the first milestone of the literary work in the country.
His letter was considered the birth certificate ofBrazilthough, given the secrecy with whichPortugalhas always involved reports of its discovery, only to be published in the 19th century by Father Manuel Aires Young in his "Corografia Brasílica" Royal Press,Rio de Janeiro, 1817.
Traditionally it is accepted that Caminha perished in combat during the Muslim attack willCalicutfactory under construction at the end of 1500.
“So wooded, so dense and thick, and so much foliage, which can not be measured "- Pero Vaz de Caminha.