Mostrar mensagens com a etiqueta Literatura. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Literatura. Mostrar todas as mensagens

27.9.09

Adriana Lisboa




A escritora brasileira Adriana Lisboa nasceu em 25 de Abril de 1970 no Rio de Janeiro, onde passou a maior parte da vida. Cresceu entre a cidade e a fazenda da sua família, no interior do estado. Morou na França e vive hoje entre o Rio e a cidade de Boulder, Colorado, nos Estados Unidos. É casada com o escritor Flávio Carneiro e mãe de Gabriel. Estudou música e literatura, foi cantora, flautista e professora. Hoje, além de ficcionista, é também tradutora e às vezes poeta.
Publicou os romances Os fios da memória (1999), Sinfonia em branco (2001), Um beijo de colombina (2003) e Rakushisha (2007), os minicontos de Caligrafias (2004) (todos pela Rocco), a novela O coração às vezes pára de bater (2007) (PubliFolha), os recontos de Contos populares japoneses (2008) e, para crianças, Língua de trapos (2005) e A sereia e o caçador de borboletas (2009) (os três pela Rocco). Integrou diversas antologias de contos no Brasil e no exterior. Os seus livros foram publicados também em Portugal, Itália, Suécia, França e México, e estão a ser traduzidos nos Estados Unidos e na Suíça.
Recebeu o Prémio José Saramago, em Portugal, e, no Brasil, o prémio de autor revelação da Fundação Nacional do Livro Infantil e Juvenil e o prémio Fundação Bunge (antigo Moinho Santista). Recebeu ainda bolsas de criação e tradução da Fundação Biblioteca Nacional, do Centre National du Livre (França) e da Fundação Japão. Foi seleccionada pelo projecto Bogotá 39, que apontou os 39 mais importantes autores latino-americanos até 39 anos na ocasião da eleição da cidade como capital mundial do livro pela UNESCO, em 2007.


Brazilian writer Adriana Lisboa was born on April 25, 1970, in Rio de Janeiro, where she has spent most of her life. She grew up between the city and the family farm in the interior of the state. She has also resided in France and presently divides her time between Rio and Boulder, Colorado, in the United States. She is married to Flávio Carneiro and has a son Gabriel. She studied music and literature. She was a singer, a flutist and a teacher. Presently, besides writing fiction, she is also a translator and sometimes a poet.
Adriana Lisboa published the novels Os fios da memória (The Threads of Memory) in 1999, Sinfonia em branco (Symphony in White) in 2001, Um beijo de colombina (Colombine’s Kiss) in 2003 and Rakushisha in 2007, a book of short stories, Caligrafias (Calligraphies) in 2004, a short novel for young people, O coração às vezes pára de bater (The Heart Sometimes Stops Beating) in 2007, and three books for children: Língua de trapos (A Tongue Made of Scraps) in 2005, Contos populares japoneses (Japanese Popular Stories) in 2008 and A sereia e o caçador de borboletas (The Mermaid and the Butterfly Hunter) in 2009. She had her short stories included in many anthologies, in Brazil and abroad. Her books have been published also in Portugal, Italy, Sweden, France and Mexico, and are being translated in the United States and in Switzerland.
She received the Jose Saramago Award in Portugal, and, in Brazil, the Outstanding Newcomer of the Year Award from the National Foundation of Books for Children and Youths (Brazilian section of IBBY, the International Board on Books for Young People), as well as the Bunge Foundation Award (former Moinho Santista). She also received literary and translation grants from Brazil’s National Library, France’s Centre National du Livre, and the Japan Foundation. In 2007, in commemoration of UNESCO’s election of Bogotá as the World Book Capital City, the Bogotá 39 Project selected her as one of the thirty-nine most important Latin American writers under the age of thirty-nine.


Brazilų rašytoja Adriana Lisboa gimė 1970 m. balandžio 25 d., Rio de Žaneire, kur ji praleido didžiausią savo gyvenimo dalį. Ji užaugo tarp miesto ir savo šeimos ūkio už miesto ribų. Ji taip pat gyveno Prancūzijoje ir dabar savo laiką dalina gyvendama Rio de Žaneire ir Boulder, Kolodaro valstijoje, JAV. Ji ištekėjusi už rašytojo Flávio Carneiro ir turi sunų Gabrielį. Ji studijavo muziką ir literatūra. Buvo dainininkė, fleitininkė ir dėstytoja. Šiuo metu be romanų rašymo ji taip pat dirba vertėja ir yra poetė.
Adriana Lisboa publikavo romanus Os fios da memória (Atminties siūlai) 1999 m., Sinfonia em branco (Balta simfonija) 2001 m., Um beijo de colombina (Colombinos bučinys) 2003 m. and Rakushisha 2007 m., novelių knygą Caligrafias 2004 m., trumpą romaną jaunimui, O coração às vezes pára de bater (Širdis kartais sustoja plakusi) 2007 m. ir tris knygas vaikams: Língua de trapos (Liežuviai padaryti iš skiautelių) 2005 m., Contos populares japoneses (Populiarios Japoniškos istorijos) 2008 m. ir A sereia e o caçador de borboletas (Undinė ir drugelių medžiotojas) 2009 m. Jos trumpos istorijos buvo įtrauktos į daug antologijų tiek Brazilijoje, tiek kitose šalyse. Jos knygos taip pat buvo publikuotos Portugalijoje, Italijoje, Švedijoje, Prancūzijoje ir Meksikoje, jos taip pat išverstos Jungtinėse Amerikos Valstijoje ir Šveicarijoje.
Ji gavo Jose Saramago apdovanojimą Portugalijoje, tuo tarpu Brazilijoje Nacionalinio vaikų ir jaunimo knygų fondo (the National Foundation of Books for Children and Youths) buvo apdovanota kaip iškiliausia metų naujokė (Outstanding Newcomer of the Year Award); gavo Bunge fono apdovanojimą. Ji taip pat gavo literatūros ir vertimo dotacijas iš Brazilijos Nacionalinės bibliotekos, Prancūzijos Nacionalinio Livre centro ir Japonijos fondo. 2007 m., minint UNESCO išrinktą Bogotą kaip Pasaulinę knygų sostinę (the World Book Capital City), projektas Bogota 39. Jo metu Adriana Lisboa buvo išrinkta kaip viena iš trisdešimt devynių svarbiausių Lotynų Amerikos rašytojų jaunesnių nei 39 metai.

http://www.adrianalisboa.com.br/
http://www.klickescritores.com.br/adriana00.html

Sobre o José Luís Peixoto / About José Luís Peixoto/ Apie José Luís Peixoto




"José Luís Peixoto é uma das revelações mais surpreendentes na literatura Portuguesa recente." José Saramago
José Luís Peixoto, é um escritor português que tem escrito muitos romances, duas peças de teatro ("Anathema" estreada no Theatre de la Bastille em Paris e "À Manhã" estreada no Teatro São Luiz, Lisboa), e dois livros de poesia: "A Criança em Ruínas " (2001) e "A casa na Escuridão" (2002) e participou num grande número de projetos que envolviam a escrita: em 2003, Peixoto uniu forças com o grupo, gothic metal, Moonspell e, juntos, eles produziram um livro e gravaram, o Antídoto.
O escritor nasceu em 1974 numa pequena aldeia na região do Alentejo. Licenciou-se em Línguas e Literaturas Modernas, na variante Inglês e Alemão, pela Universidade Nova de Lisboa.
Recebeu o Prémio Jovens Criadores em 1997, 1998 e 2000. Em 2001, o seu romance "Nenhum Olhar" recebeu o Prémio Literário José Saramago, e em 2008 conseguiu os seguintes prémios, Poesia Daniel Faria e Cálamo Outra Mirada.
José Luís Peixoto é considerado o mais aclamado romancista jovem de Portugal."

"Amor. Amor. Amor, gostava de dizer esta palavra até gastá-la ainda mais. Amor, gostava de dizer esta palavra até perder ainda mais o seu sentido. Amor. Amor. Amor, até ser uma palavra que não significa nem sequer uma ilusão, uma mentira. Amor, amor, amor, nem sequer uma mentira, nem sequer um sentimento vago e incompreensível. Amor amor amor, até ser nem sequer uma palavra banal, nem sequer a palavra mais vulgar, nem sequer uma palavra. Amoramoramor, até ao momento em que alguém diz amor e ninguém vira a cabeça para ouvir, alguém diz amor e ninguém ouve, alguém diz amor e não disse nada. Sozinho, diante da campa. O amor é a solidão."

José Luís Peixoto
"Uma Casa Na Escuridão"

“José Luís Peixoto is one of the most surprising revelations in recent Portuguese literature.” José Saramago
José Luís Peixoto, is a Portuguese writer who has written a number of novels, two plays (Anathema premiered in Theatre de la Bastille in Paris and À Manhã premiered in Teatro São Luiz, Lisbon), and two books of poetry: A Criança em Ruínas/Child in Ruins (2001) and A Casa na Escuridão/The House in the Darkness (2002) and has participated in a wide number of projects involving writing: in 2003, Peixoto joined forces with the Gothic metal band Moonspell and together they produced a book and record, The Antidote.
The writer was born in 1974 in the small Portuguese village of Alentejo. José Luís Peixoto has a degree in Modern English and German Literature in the Universidade Nova de Lisboa.
He received the Prize Jovens Criadores (Young Creators) in the years of 1997, 1998 and 2000. In 2001, his novel Nenhum Olhar (Blank Gaze/The Implacable Order of Things) received the José Saramago Literary Award, and in 2008 he got awards Poesia Daniel Faria and Cálamo Outra Mirada.
José Luís Peixoto is considered to be the Portugal's most acclaimed, prize-winning young novelist.

“Love. Love. Love, I would like to tell you this word until waste it even more. Love, I would like to tell you this word until it lost even more the sense. Love. Love. Love, until be one word that doesn't mean even one illusion, one lie. Love, Love, love is not even a lie, not even a vague feeling and incomprehensible. Love, Love, Love until it is not even a banal word, not even the most vulgar word, not even a word. Lovelovelove, until the moment when someone says love and nobody turns the head to listen, someone says love and nobody listens, someone says love and he said nothing. Alone in front of the grave. Love is loneliness."

José Luís Peixoto
“The House in the Darkness”

„José Luís Peixoto yra vienas labiausiai stebinčių relevantiškumų dabartinėje Portugalijos literatūroje” José Saramago
José Luís Peixoto yra Portugalijos rašytojas, parašęs daug novelių, dvi pjeses (drama Anthema, pasirodžiusi Paryžiaus Bastilijos Teatre ir pjesė À Manhã, pastatyta Lisabonos São Luiz teatre) ir dvi peozijos knygas: A Criança em Ruínas (Vaikai griuvėsiuose) 2001 metais ir A Casa na Escuridão (Namas tamsoje) 2002 m. Taip pat jis dalyvavo daugelyje projektų, susijusių su rašymu: 2003 metais J. L. Peixoto prisijungė prie gotikinio metalo grupės Moonspell ir kartu išleido knygą bei albumą „The Antidote“ (Priešnuodis).
Rašytojas gimė 1974 metais, mažame Portugalijos miestelyje Alentejo. Baigė Lisabonos Naująjį Universitetą (Universidade Nova de Lisboa), įgijo moderniosios anglų kalbos bei vokiečių literatūros diplomą.
José Luís Peixoto gavo Jaunųjų Kūrėjų prizą 1997, 1998 ir 2000 metais. Jo novelė “Nenhum Olhar” (Tuščias žvilgsnis) apdovanota José Saramago literatūros apdovanojimu 2001 m., o 2008 m. rašytojas gavo Poesia Daniel Faria bei Cálamo Outra Mirada apdovanojimus.
José Luís Peixoto laikomas labiausiai pripažintu, daugiausiai apdovanojimų gaunančiu, Portugalijos jaunuoju novelistu.

"Meilė. Meilė. Meilė, tarsi sakant šį žodį jos išleidžiama dar daugiau. Meilė, tarsi sakant šį žodį prarandama dar daugiau reikšmės. Meilė. Meilė. Meilė, žodis, kuris nereiškia net iliuzijos, melo. Meilė, meilė meilė, net ne melas, net ne miglotas ir nesuprantamas jausmas. Meilė, meilė, meilė, netgi nuvalkiotas žodis, net ir ne labiausiai vulgarus žodis, net ne žodis. Meilėmeilėmeilė, iki to momento, kai kas nors pasako meilė ir niekas neatsisuka paklausyti, kažkas pasako meilė ir niekas nesiklauso, kažkas su meile ir nieko nepasako. Vienišas priešais kapą. Meilė tai vienatvė."

José Luís Peixoto
“Namas tamsoje”


http://en.wikipedia.org/wiki/Jos%C3%A9_Lu%C3%ADs_Peixoto
http://www.bloomsbury.com/authors/details.aspx?tpid=3737
http://lnp.weblog.com.pt/arquivo/253297.html
http://dogmatika.wordpress.com/2009/04/01/sadness-death-jose-luis-peixotos-blank-gaze/
http://3.bp.blogspot.com/_nQzDjv7SbwM/SWNDkziqhSI/AAAAAAAAFaE/1g6suLOT8eM/s400/jose+luis+peixoto.jpg
http://www.randomhouse.com/catalog/authphoto_110/79226_peixoto_jose_luis.gif
http://www.cenalusofona.pt/images/J_L_Peixoto_1.jpg

Manuel de Freitas


Texto de Ignas Kalpokas

Manuel de Freitas gimė

1972-aisiais, šiuo metu gyvena Lisabonoje. Pirmąją poezijos knygą išleido 2000-aisiais, šiuo metu yra aštuoniolikos knygų bei daugybės esė, literatūros kritikos straipsnių autorius. Jis taip pat vadovauja leidyklai. Visa tai leidžia vadinti Manuel de Freitas svarbiausia asmenybe portugalų poezijoje pirmajame šio amžiaus dešimtmetyje.

Manuel de Freitas savo eilėraštyje „Becherovka“ rašo:

Rašymas apie mirtį nėra,

tiesą sakant, profesija.

Jo poezijoje vyrauja niūrūs tonai, aiškiai jaučiamas nihilizmas, pats svarbiausias motyvas – mirties. Autorius nesiekia pakeisti pasaulio, neturi didelių iliuzijų dėl ateities. Ateitis yra prarasta nuo pradžių pradžios, o gyventi – tai būti pasmerktam nuolat suktis beprasmybės rate. Tačiau jis nebėga nuo realybės, nesistengia slėptis nuo jos, priešingai, jaučiasi neatskiriama jos dalimi. Visa, ką galima padaryti – tai priimti pasaulį tokį, koks yra, priimti jį su tylia rezignacija. Vis dėlto poezijos atmosferą praskaidrina muzika, ypač – Bachas, anapusinio grožio stebuklas.

---

Manuel de Freitas was born in 1972 and now lives in Lisbon. He published his first book of poetry in 2000 and now is the author of eighteen books as well as of numerous essays and articles of literary critique. He also heads a publishing house. All this allows him to be called as the most important personality in the Portuguese poetry of the first decade of this century.

Manuel de Freitas states in his poem ‘Becherovka’:

Writing, about death, isn’t

exactly a profession.

Gloomy tones dominate his poetry with nihilism being clearly felt and the most important motif being the one of death. The author does not aim to change the world, does not have grand illusions about the future. The future is lost from the very beginning and living is being condemned to constantly wander in the circle of vacuity. However, he does not try to escape from reality, does not intend to hide from it, on the contrary, he feels to be an inseparable part of it. The only thing that can be done is to accept the world as it is, to accept it with a silent resignation. Nevertheless, the atmosphere of the poetry is defused by music, especially the music of Bach – a miraculous beauty, lying beyond this world.

---

Manuel de Freitas nasceu em 1972 e agora mora em Lisboa. Ele publicou o seu primeiro livro de poesia em 2000 e agora é o autor de dezoito livros, e de numerosos ensaios e artigos de crítica literária também. Ele também dirige uma editora. Tudo isto permite que ele seja chamado como a personalidade mais importante na poesia portuguesa da primeira década deste século.
Manuel de Freitas afirma em seu poema „Becherovka“:

Escrever, sobre a morte, não é

exactamente uma profissão.

Tons sombrios dominam sua poesia, o niilismo é claramente sentido e o motivo mais importante é o da morte. O autor não pretende mudar o mundo, não tem grandes ilusões sobre o futuro. O futuro está perdido desde o início e a vida está sendo condenada a vaguear constantemente no círculo da vacuidade. No entanto, ele não tenta fugir da realidade, não tem a intenção de esconder dela, pelo contrário, sente-se a ser uma parte inseparável do mesmo. A única coisa que pode ser feito é aceitar o mundo como ele é, aceitá-lo com uma resignação silenciosa. No entanto, a atmosfera da poesia é atenuada pela música, especialmente a música de Bach - uma beleza miraculosa, encontrando-se além deste mundo.